In het nieuws - 2001
(Foto: Ab Hakeboom)
Deventer Dagblad - dinsdag 1 mei 2001
Kinderen vinden schat in Nieuwstraat
'Professor Graafgraag' bedenkt avontuurlijk spel in 'zandbak' voor winkelsdoor Jan van Mullem
DEVENTER -Welk kind droomt niet van een leven als ontdekkingsreiziger, piraat of schatgraver? Vaak blijft het dan bij dromen, maar dertien kinderen uit Deventer voelden zich zaterdag een avonturier. In een opgebroken deel van de Nieuwstraat vonden zij een heuse schatkist.
"We hebben een enorme 'zandbak' voor de deur vanwege de nieuwe bestrating die er moet komen. Als winkelier kun je dan gaan klagen bij de gemeente omdat het zo lang duurt, maar die put ook positief bekijken", zei Jurriën Roossien, toneelspeler en eigenaar van kinderboekenwinkel De Zwarte Hond aan de Nieuwstraat in Deventer. Hij koos het laatste en bedacht - samen met andere winkeliers aan het opgebroken deel - een spel voor kinderen. 'Professor Graafgraag van de Universiteit van Zandberg', stelde Roossien zich gistermiddag in zijn winkel aan de deelnemende kinderen voor. 'ik heb een schatkaart gevonden, en die schat mogen jullie gaan zoeken. De kist is in het zand begraven, hier voor de deur'.
Maar hoe vind je een schat alsje de precieze locatie niet weet? Op die vraag had 'professor Graafgraag' ook een antwoord. Hij vertelde de kinderen dat zij groepsgewijs elf opdrachten moesten doen. De groep die de meeste punten verzamelde, zou dan de coördinaten krijgen en de schatkist mogen opgraven.
De opdrachten bestonden uit spelletjes en vragen. Zo konden de kinderen punten vergaren met hoepelen, steltlopen, tunnels graven, verspringen en het bouwen van een zandkasteel. De meeste vragen hadden betrekking op de winkeliers die aan het spel meededen. Zo werd bijvoorbeeld van de kinderen verlangd dat zij het aantal vacatures telden dat op kaartjes in de etalage van een uitzendbureau was aangegeven.
Na anderhalf uur was het tijd voor het tellen van de punten. De tweeling Shériva en Shirelle(8) en de negenjarige Jonathan uit Deventer bleken de opdrachten het beste te hebben volbracht. Met behulp van een meetlint berekende 'professor Graafgraag' vervolgens de exacte locatie van de schatkist, waarna de winnende kinderen een schop en werkhandschoenen kregen. Een kwartiertje later was de kist 'boven'. Natuurlijk moest de houten koffer met verroest beslag - 's ochtends door Roossien zelf begraven - zo snel mogelijk open. De sleutel ontbrak echter. Voor de verwachtingsvolle kinderen leek dat geen probleem; de schop ertussen, een beetje wringen en de inhoud zou zich hebben prijsgegeven. De 'professor' stond minder hard te juichen voor dat plan met zijn (theater)kist en knoopte er nog een laatste opdracht aanvast: de sleutel zou zich op een verborgen plek in de kelder van zijn zaak bevinden.
Na tien minuten kwam de tweeling als eerste met de sleutel naar buiten. Pas toen was het grote moment - het openmaken van de kist - écht aangebroken. In de koffer zaten wel dertig (ingepakte) cadeautjes, variërend van kinderboeken tot armbanden en een horloge. Hoewel sommige kinderen hadden voorspeld dat er 'minimaal tweeduizend gulden' in de kist zou zitten, was de inhoud zeker geen tegenvaller. Met grote tassen vol cadeautjes gingen de drie winnaars naar huis.
Boekpresentatie "Wat zit er in de toren" in Utrecht
14 september 2001. Over watertorens. Organisatie De Zwarte Hond.
Ivo de Wijs spreekt de ongeveer 350 aanwezigen toe vanaf de kansel. Zou hij van zijn geloof gevallen zijn?
Geslaagde Primeur griezeltocht
door Ada Meijer-Koers
DEVFNTFR - "Attentie bestuurders. Als ik zo meteen 'nu' zeg, is het de bedoeling dat we allemaal tien seconden de linkerrichtingaanwijzer laten knipperen. Daarna tien seconden de rechter."
Het moet voor een nietsvermoedende buitenstaander een vreemd gezicht zijn geweest. Een sliert van zeventien auto's reed vrijdagavond achter de witte reportagewagen van de Deventer Omroep aan door 'the middle of nowhere'. De automobilisten reden mee in de grote gruwelgriezelautotocht. Via de autoradio had Jurriën Roossien van de Deventer kinderboekenwinkel De Zwarte Hond, die zich voorstelde als de Grote Griezel, contact met de deelnemers. Door zijn manier van vertellen en het geven van de opdrachten, gecombineerd niet de duisternis kreeg je een sfeer die te vergelijken was met een hoorspel. Vanaf het voormalige IJsselhotel ging de stoet links langs de Bolwerksmolen het stoffige zandpad op. "Dit is de oude weg naar Zutphen, die vroeger te voet afgelegd werd", lichtte de Grote Griezel toe. De route ging via Zutphen richting Voorst, Eefde, Bathmen en eindigde in Oxe.
Onder de deelnemers bevonden zich Nanoeska Meijer en Sanne Broekhuis uit Deventer, beiden 12 jaar oud. Ze vonden het een spannende rit, met die radio erbij. Nanoeska Meijer: "Meneer Griezel konden we soms niet verstaan maar dan hielden we de auto die voor ons reed maar in de gaten." Via de autoradio werd een verhaal verteld over de route, die in vroeger dagen verscheidene keren afgelegd was door monniken, die ook wel eens verdwaalden. Dit gegeven was toegepast in het spel. Saneer "je moest de ramen dichthouden. Maar dat had ik niet gedaan, want ik vond het warm in de auto. Toen kwam er een monnik met een roze masker aan. ik had het raam net op tijd dicht echt wel eng." Nanoeska: "ja, want ze sloegen tegen de ruit en tegen de auto aan." Het 'lijk' dat op de weg was neergelegd vonden ze allebei griezelig, evenals de hand die aan een touw boven de weg bungelde. De dames waren het er over eens dat een spook, dat je vanaf 30 meter al kon zien hangen, niet eng was. Het ge schreeuw van mannen wel. Nanoeska vond dat Griezel veel spannende verhalen vertelde onderweg en Sanne vond de muziek ook eng. Het rijden met de lichten uit vonden de meiden erg spannend. Nanoeska: "Aan het eind moesten we uit de auto stappen. Het was donker en er was mist. We kwamen bij een soort openluchttheater met een podium en een ronde tribune. Daar stonden drie bakken met vuur en werd een toneelstukje opgevoerd over de vleermuisman.", ja, "lachen was dat", geniet Sanne nog na. "Vooral toen zijn mobieltje afging..."
(Foto: Vincent Jannink)
Deventer Dagblad - donderdag 8 november 2001
Kinderen op onderzoek in Deventer watertoren
van een onzer verslaggevers
DEVENTER - In de watertoren aan de Ceintuurbaan in Deventer konden kinderen vanaf tien jaar gisteren deelnemen aan een bijzonder project. Deventenaar Jurriën Roossien werd geïnspireerd door een kinderboek van Ivo de Wijs en bedacht het spel- en leerproject. Het is de bedoeling dat vanaf januari volgend jaar kinderen in heel Nederland aan dit project kunnen deelnemen.
Ongeveer 50 leerlingen van de Montessorischooi betraden gisteren de 53 meter hoge watertoren van Deventer. "Het zijn 213
traptreden", aldus Boudewijn van lmmerséel (12). De kinderen beten het spits af door deel te nemen aan het spel- en leerproject over de watertoren. Dat gisteren voor het eerst werd uitgevoerd. Na een rondleiding, een hele klim naar de top, deden de kinderen allerlei scheikundige proeven die te maken hadden met de hygiëne van het drinkwater. De watertank, bovenin de toren, gevuld met 500 duizend liter water, ofwel evenzoveel literflessen cola, maakte veel indruk op de kinderen. Kinderboekschrijver Ivo de Wijs en tekenaar Tom Eyzenbach maakten het boek 'Wat (zit) er (in de) toren' naar aanleiding van de opening van het waterleidingmuseum in Utrecht. "Het boek en het project zijn bedoeld om de kinderen meer te leren over het gebruik van de toren en over het proces voordat het drinkwater uit de kraan komt", aldus tekenaar Tom Eyzenbach, die de leerlingen uitleg gaf over het boek.
Leerlingen uit de groepen 6, 7 en 8 van de Montessori-school werden uitgenodigd en waren gisteren de eersten die deelnamen aan dit project. "We hadden wel vijfhonderd kinderen kunnen uitnodigen", wist Roossien doelend op de overweldigende belangstelling.
Onder begeleiding van Claudia van Sligtenhorst werkzaam bij Waterleiding Maatschappij Overijssel (WMO) en beheerder van de watertoren, mochten de kinderen de meer dan honderd jaar oude toren beklimmen. Eenmaal boven, op 48 meter hoogte, konden de kinderen over de stad kijken. Op de weg naar beneden deed Van Sligtenhorst allerlei scheikundige proeven die te maken hebben met de hygiëne van het drinkwater.
De kinderen moesten, verspreid op de lange trap, plastic bekertjes met water doorgeven om een fictieve brand te blussen. Vanaf de hoge trap in de toren werd met een magneet 'gehengeld' om oud ijzer uit het water te vissen. Aan het eind van de ochtend waren de meesten tevreden over het verloop van het project. Niels, Kasper (11), Daan Langkamp (11), Tom van Gorkum (11), Wietse lpes (bijna 11) en Boudewijn van Immerseel (12) vonden het een leerzame ochtend.
Afgezien van een paar 'kinderziektes' keken Roossien en Van Sligtenhorst tevreden terug op het verloop van het project. "De praktijk wijst uit dat in dit geval de groepen te groot zijn", constateerde Van Sligtenhorst. Roossien gaat uitzoeken waarom een van de proeven niet perfect lukte, terwijl deze bij de repetitie wel goed verliep.