Schat in de Nieuwstraat

PDF | Print | E-mail

In het nieuws - 2001

(Foto: Ab Hakeboom)

Deventer Dagblad - dinsdag 1 mei 2001

Kinderen vinden schat in Nieuwstraat

door Jan van Mullem

DEVENTER -Welk kind droomt niet van een leven als ontdekkingsreiziger, piraat of schatgraver? Vaak blijft het dan bij dromen, maar dertien kinderen uit Deventer voelden zich zaterdag een avonturier. In een opgebroken deel van de Nieuwstraat vonden zij een heuse schatkist.

"We hebben een enorme 'zandbak' voor de deur vanwege de nieuwe bestrating die er moet komen. Als winkelier kun je dan gaan klagen bij de gemeente omdat het zo lang duurt, maar die put ook positief bekijken", zei Jurriën Roossien, toneelspeler en eigenaar van kinderboekenwinkel De Zwarte Hond aan de Nieuwstraat in Deventer. Hij koos het laatste en bedacht - samen met andere winkeliers aan het opgebroken deel - een spel voor kinderen. 'Professor Graafgraag van de Universiteit van Zandberg', stelde Roossien zich gistermiddag in zijn winkel aan de deelnemende kinderen voor. 'ik heb een schatkaart gevonden, en die schat mogen jullie gaan zoeken. De kist is in het zand begraven, hier voor de deur'.

Maar hoe vind je een schat alsje de precieze locatie niet weet? Op die vraag had 'professor Graafgraag' ook een antwoord. Hij vertelde de kinderen dat zij groepsgewijs elf opdrachten moesten doen. De groep die de meeste punten verzamelde, zou dan de coördinaten krijgen en de schatkist mogen opgraven.
De opdrachten bestonden uit spelletjes en vragen. Zo konden de kinderen punten vergaren met hoepelen, steltlopen, tunnels graven, verspringen en het bouwen van een zandkasteel. De meeste vragen hadden betrekking op de winkeliers die aan het spel meededen. Zo werd bijvoorbeeld van de kinderen verlangd dat zij het aantal vacatures telden dat op kaartjes in de etalage van een uitzendbureau was aangegeven.
Na anderhalf uur was het tijd voor het tellen van de punten. De tweeling Shériva en Shirelle(8) en de negenjarige Jonathan uit Deventer bleken de opdrachten het beste te hebben volbracht. Met behulp van een meetlint berekende 'professor Graafgraag' vervolgens de exacte locatie van de schatkist, waarna de winnende kinderen een schop en werkhandschoenen kregen. Een kwartiertje later was de kist 'boven'. Natuurlijk moest de houten koffer met verroest beslag - 's ochtends door Roossien zelf begraven - zo snel mogelijk open. De sleutel ontbrak echter. Voor de verwachtingsvolle kinderen leek dat geen probleem; de schop ertussen, een beetje wringen en de inhoud zou zich hebben prijsgegeven. De 'professor' stond minder hard te juichen voor dat plan met zijn (theater)kist en knoopte er nog een laatste opdracht aanvast: de sleutel zou zich op een verborgen plek in de kelder van zijn zaak bevinden.
Na tien minuten kwam de tweeling als eerste met de sleutel naar buiten. Pas toen was het grote moment - het openmaken van de kist - écht aangebroken. In de koffer zaten wel dertig (ingepakte) cadeautjes, variërend van kinderboeken tot armbanden en een horloge. Hoewel sommige kinderen hadden voorspeld dat er 'minimaal tweeduizend gulden' in de kist zou zitten, was de inhoud zeker geen tegenvaller. Met grote tassen vol cadeautjes gingen de drie winnaars naar huis.