Primeur Griezeltocht
Geslaagde Primeur griezeltocht
door Ada Meijer-Koers
DEVFNTFR - "Attentie bestuurders. Als ik zo meteen 'nu' zeg, is het de bedoeling dat we allemaal tien seconden de linkerrichtingaanwijzer laten knipperen. Daarna tien seconden de rechter."
Het moet voor een nietsvermoedende buitenstaander een vreemd gezicht zijn geweest. Een sliert van zeventien auto's reed vrijdagavond achter de witte reportagewagen van de Deventer Omroep aan door 'the middle of nowhere'. De automobilisten reden mee in de grote gruwelgriezelautotocht. Via de autoradio had Jurriën Roossien van de Deventer kinderboekenwinkel De Zwarte Hond, die zich voorstelde als de Grote Griezel, contact met de deelnemers. Door zijn manier van vertellen en het geven van de opdrachten, gecombineerd niet de duisternis kreeg je een sfeer die te vergelijken was met een hoorspel. Vanaf het voormalige IJsselhotel ging de stoet links langs de Bolwerksmolen het stoffige zandpad op. "Dit is de oude weg naar Zutphen, die vroeger te voet afgelegd werd", lichtte de Grote Griezel toe. De route ging via Zutphen richting Voorst, Eefde, Bathmen en eindigde in Oxe.
Onder de deelnemers bevonden zich Nanoeska Meijer en Sanne Broekhuis uit Deventer, beiden 12 jaar oud. Ze vonden het een spannende rit, met die radio erbij. Nanoeska Meijer: "Meneer Griezel konden we soms niet verstaan maar dan hielden we de auto die voor ons reed maar in de gaten." Via de autoradio werd een verhaal verteld over de route, die in vroeger dagen verscheidene keren afgelegd was door monniken, die ook wel eens verdwaalden. Dit gegeven was toegepast in het spel. Saneer "je moest de ramen dichthouden. Maar dat had ik niet gedaan, want ik vond het warm in de auto. Toen kwam er een monnik met een roze masker aan. ik had het raam net op tijd dicht echt wel eng." Nanoeska: "ja, want ze sloegen tegen de ruit en tegen de auto aan." Het 'lijk' dat op de weg was neergelegd vonden ze allebei griezelig, evenals de hand die aan een touw boven de weg bungelde. De dames waren het er over eens dat een spook, dat je vanaf 30 meter al kon zien hangen, niet eng was. Het ge schreeuw van mannen wel. Nanoeska vond dat Griezel veel spannende verhalen vertelde onderweg en Sanne vond de muziek ook eng. Het rijden met de lichten uit vonden de meiden erg spannend. Nanoeska: "Aan het eind moesten we uit de auto stappen. Het was donker en er was mist. We kwamen bij een soort openluchttheater met een podium en een ronde tribune. Daar stonden drie bakken met vuur en werd een toneelstukje opgevoerd over de vleermuisman.", ja, "lachen was dat", geniet Sanne nog na. "Vooral toen zijn mobieltje afging..."